Η ομορφιά του να 'σαι ασήμαντος

[χρόνος ανάγνωσης: 8 λεπτά]
Πόσο πραγματικά μετράει μια «απόφαση ζωής» σου; Είναι τόσο καθοριστική όσο νομίζεις; Πόσο γνωστά είναι όλα όσα θεωρείς δεδομένα στο ευρύτερο, μακροσκοπικό περιβάλλον σου; Τί, εν τέλει, μένει ως αποτύπωμα των κόπων σου; Η απάντηση είναι απλή: τίποτα. 


Δεν γίνεται πιο αισιόδοξο από αυτό, αλήθεια. 

Παρακάτω παρατίθεται ένα σύντομο ντοκιμαντέρ -η δουλειά, το φαγητό ή το μπάνιο δεν είναι καλός λόγος να το αποφύγεις- που αποδεικνύει την ανελέητη μικρότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Σκέψου ποιός είσαι, και μέσα σε 6:50 λεπτά θα έχεις αλλάξει γνώμη. 


(Πρώτα, ψάξε και συνειδητοποίησε τί πραγματικά σημαίνει «έτος φωτός»)




Και πολύ συνοπτικά στην εικόνα... 




Δεν είσαι και το κέντρο του σύμπαντος, έτσι; Αυτό εκ πρώτης όψεως ακούγεται τρομακτικά απελπιστικό, αλλά είναι ίσως η ευτυχέστερη αλήθεια μας. 


Ακολουθούν κάποια ακόμα χρήσιμα εισαγωγικά, και θα βγει νόημα.

  • Ηλικία σύμπαντος: 14 δισεκατομμύρια έτη
  • Ηλικία Milky Way (του γαλαξία στον οποίο ανήκει η γη): 12 δισεκατομμύρια έτη
  • Ηλικία Γης: 4 δισεκατομμύρια έτη
Ευκόλως αναγόμενο ερώτημα είναι: στα 10 δισεκατομμύρια έτη που μεσολάβησαν από την δημιουργία του γαλαξία ως την δημιουργία της γης, θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει άλλοι πολιτισμοί που γεννήθηκαν, ήκμασαν και χάθηκαν για πάντα; Δεδομένων των υπολογισμών του Albert Zijlstra και των συνεργατών του προβλέπεται ότι το τέλος του δικού μας Ήλιου θα έρθει μετά από 4,5-5 δισεκατομμύρια χρόνια, επομένως; Γιατί να μην υπήρξε μια προηγούμενη "ανθρωπότητα" πρόσφατα στη γειτονιά μας, και γιατί όχι περισσότερες από μία; Και ναι, για ανθρωπότητες μιλάμε αυτή τη στιγμή, είτε με παραπλήσια μορφή με τη δική μας, είτε με την γενικότερη έννοια ενός οργανωμένου συνόλου οργανισμών.


Και αν θελήσουμε να δούμε πιο μακριά (πάντα αυτό δεν είναι το ζητούμενο άλλωστε;) θα έπρεπε να έχουμε υπ' όψιν μας ότι μόνο στον δικό μας γαλαξία υπάρχουν περίπου 50 δισεκατομμύρια πλανήτες ομοιάζοντες της γης -με νερό, χώμα και γενικά προϋποθέσεις για μέλλουσα ζωή-, κάτι που σημαίνει ότι σε ολοκλήρο το σύμπαν ο αριθμός των δυνητικά ικανών να φιλοξενήσουν ζωή πλανητών ανάγεται στους 

100.000.000.000.000.000.000!

Και να μας γίνει ο αριθμός αυτός περισσότερο κατανοητός, υπάρχουν περισσότεροι δυνητικά κατοικίσιμοι πλανήτες κοντά στον δικό μας, στο παρατηρήσιμο μέρος του σύμπαντος, από ότι κόκκοι άμμου σε όλες τις παραλίες της γης!!


Από την άλλη, εφόσον το σύμπαν θα καταστραφεί σε 100 τρισεκατομμύρια χρόνια, μπορεί ο δικός μας πλανήτης, εμείς, να είμαστε η αφετηρία αυτού του ταξιδιού. Οι πρώτοι που γεννηθήκαμε, είδαμε, νιώσαμε, μάθαμε, ανακαλύψαμε, ταξιδέψαμε, κατορθώσαμε. Και ποιός ξέρει τί ακόμα.


Σε κάθε περίπτωση, πόσο ελαφρυντικό και ταπεινό είναι να ξέρεις ότι δεν ήσουν ή είσαι μόνος, ή πόσο μαγικό να υποθέτεις οτι μπορεί εσύ να το ξεκινάς;

Και τελικά, τι;

Όλα όσα μας συμβαίνουν, από τα πιο όμορφα μέχρι τα πιο δυσάρεστα, κάποια στιγμή στο μακρινό μέλλον θα χαθούν για πάντα. Δεν θα υπάρχει νοήμων οργανισμος εν ζωή για να θυμάται τον Αριστοτέλη, την Υπατία, τον Γουτεμβέργιο ή τον Bill Gates. Και το σημαντικότερο: αυτό που σε βασανίζει, μια απαιτητική εργασία για το μεταπτυχιακό σου, μια αγχωτική συνέντευξη για την δουλειά των ονείρων σου , ακόμα και το αν θα φας το βράδυ ψωμοτύρι για να μην στερηθούν τίποτα τα παιδιά σου, οι ατελείωτες ώρες στα θρανία και η μανιώδης προσπάθεια "κοινωνικής ανόδου", όλα αυτά θα ξεχαστούν για πάντα. 

Και χρειάζεται και δεύτερη και τρίτη σκέψη για να το καταλάβουμε αυτό. Όχι απλά θα χαθεί η ανθρωπότητα, όχι απλά δεν θα υπάρχει κανείς για να τα θυμάται ή ανακαλύψει, αλλά δεν θα υπάρχει καν το σύμπαν μέσα στο οποίο κάτι από όλα αυτά θα μπορούσε να σωθεί έστω ως ενεργειακή πληροφορία. Δεν θα υπάρχει ο τόπος, το δοχείο. Ότι συνέβη θα 'ναι σαν να μην έγινε ποτέ, κυριολεκτικά! Όχι στη μνήμη ούτε στον ψυχισμό, στο άπειρο.

Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να είσαι ευγνώμων, και να ξέρεις ότι το μόνο που μετράει είναι η ευημερία, η δική σου και του περιβάλλοντός σου, στον μόνο χρόνο που πραγματικά αξίζει, ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ. Και...

...μια από καρδίας υπενθύμιση..
Σε μερικά τρισεκατομμύρια χρόνια το σύμπαν θα έχει διασταλλεί τόσο πολύ, όλα δηλαδή τα ουράνια σώματα θα έχουν τόσο πολύ απομακρυνθεί απ' τη γη, που οι άνθρωποι, ή/και οι νοήμονες οργανισμοί, κοιτάζοντας τον ουρανό θα βλέπουν το απόλυτο σκοτάδι. Όσο άσχημα κι αν είσαι, βγες έξω και κοίτα τα αστέρια. Είσαι από τους ελάχιστους προνομιούχους στην ιστορία του σύμπαντος. 


Μια απλοποιημένη αλλά περιεκτική παρουσίαση των ανωτέρω πληροφοριών, μια σύντομη επισκόπηση της ιστορίας του σύμπαντος, μια παραγωγή που κόβει την ανάσα: πηγή.
 


Philomαtheia 20 Φεβρουαρίου 2020

Σχόλια