Η συνειδητοποίηση της μοναδικότητάς μας έχει δύο ειδών αντίκτυπα στις ψυχές και τα μυαλά των ανθρώπων: ευεξία και δέος απ’ τη μια,
φόβο και άγχος απ’ την άλλη.
(χρόνος ανάγνωσης: 8 λεπτά)
❃❃❃
Εμείς σήμερα θα ασχοληθούμε με τη δεύτερη περίπτωση, μιας και φαίνεται να απασχολεί όλο και περισσότερους από μας, και εφόσον η πρώτη είναι (ή θα έπρεπε να είναι) το ζητούμενο. Προφανώς, για να φτάσουμε σε σημείο να αγωνιούμε για τη θέση και την ύπαρξη του εαυτού μας σε σχέση με τους γύρω μας (τη θέση μας στο σύμπαν, αν θέλουμε να το πάμε πιο μακριά), πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε εις βάθος αυτή τη μοναδικότητα· και πότε το επιτυγχάνουμε αυτό; Όταν μείνουμε μόνοι και μόνες.
Στους περισσότερους και στις περισσότερες από εμάς ακούγεται τρομακτικό, αλλά είναι η αλήθεια. Η μοναξιά είναι ο καλύτερος, πιο έμπιστος, πιο αποτελεσματικός τρόπος να καταλάβεις ποιος/ποια πραγματικά είσαι, γιατί κάνεις ότι κάνεις, ποιες είναι οι πραγματικές σκέψεις και επιθυμίες σου. Όμως είναι παρατηρημένο ότι οι άνθρωποι κάνουμε ότι μπορούμε για να την αποφύγουμε συστηματικά· και με τρόπο επιβλαβή όχι μόνο για την ψυχολογία αλλά και για την υγεία μας.
Και αυτό το κάνουμε μέσω της εσφαλμένης κοινωνικότητας, το πρώτο στάδιο από το οποίο περνάει κανείς στο ταξίδι του γνῶθι σαὐτόν, και εκεί που δυστυχώς μένουν οι περισσότεροι. Όλοι και όλες, λίγο πολύ, έχουμε μνήμες από τους μικρούς δεκάχρονους εαυτούς μας, που αδημονούσαν για την —για λάθος λόγους— θεοποιημένη ενηλικίωση: «Όταν μεγαλώσω θα φύγω από εδώ, θα έχω δικό μου σπίτι, θα κάνω ό,τι θέλω ό,τι ώρα θέλω, θα τρώω ό,τι θέλω και θα κοιμάμαι όποτε θέλω. Όταν μεγαλώσω…».
Όταν μεγαλώσεις… Και τώρα που μεγάλωσες; Μένεις σε ένα σπίτι είτε μόνος/η, είτε με κάποιον άλλο/κάποια άλλη, είτε με πολλούς/ές κατά καιρούς διερχόμενους/ες, όπως ζει ο καθένας και η καθεμία τέλος πάντων. Γιατί δεν είσαι ευτυχισμένος και ευτυχισμένη;
Μεταξύ άλλων (πολλών άλλων), γιατί δεν έμεινες μόνος και μόνη τόσο όσο είναι αρκετό για να μάθεις να αγαπάς τη μοναξιά σου. Η πρώτη επαφή όλων με τη μοναξιά είναι, στην καλύτερη αδιάφορη, στη χειρότερη πολύ δυσάρεστη. Σαν ένα ένστικτο επιβίωσης, όσο και αν ξέρεις ότι είσαι ασφαλής, αφήνεις ανοιχτό ένα φως την πρώτη φορά που θα κοιμηθείς μόνος σου στο ίδιο σου το σπίτι. Και αυτός ο πρωταρχικός φόβος δεν είναι κακός, αλλά απόλυτα συνυφασμένος με την ανθρώπινη ιδιότητα. Το λάθος μας είναι ότι συνδυάζουμε δυσάρεστα συναισθήματα ψηγμάτων μοναξιάς με ολόκληρο το φάσμα της. Κρύβουμε τα μάτια μας με τόση απολυτότητα, σαν να πρόκειται να έρθει το τέλος του κόσμου αν μείνουμε μόνοι και μόνες. Πασχίζουμε να βγούμε, να πιούμε, να μαζευτούμε για πίτσα και Netflix, να αράξουμε σε κανα παγκάκι, κι αν δεν υπάρχει παγκάκι αράζουμε και σε σκαλιά πολυκατοικίας, δεν πειράζει, αρκεί να καθυστερήσουμε να ανέβουμε στο σπίτι.
Πόσες φορές διάλεξες με προσοχή τα ρούχα σου, έφτιαξες όμορφα τα μαλλιά σου, έτρεξες σε σινεμά, ψησταριές, ζαχαροπλαστεία, αλάνες, πεζόδρομους, με σύντροφο μόνο τον εαυτό σου και κανέναν άλλο; Κατά πάσα πιθανότητα, καμία. Όχι γιατι προτιμάς την παρέα. Όχι γιατί έχεις συνταρακτικά γεγονότα να συζητήσεις. Όχι γιατί γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Όχι γιατι εκπληρώνεις τις βαθιές σου επιθυμίες. Γιατί δεν μπορείς να τα κάνεις αυτά μόνος. Ούτε μπορείς να διανοηθείς να περάσεις από το αγαπημένο σου ζαχαροπλαστείο μετά το σχόλασμα και να σταματήσεις για δέκα-δεκαπέντε λεπτά, να ξεκουραστείς απ’ τη μέρα σου και να απολαύσεις το αγαπημένο σου γλυκό, μόνος ή μόνη σου. Ούτε μπορείς να διανοηθείς να δεις μια διαφήμιση για μια απίστευτη ταινία στο σινεμά, και αμέσως να σηκωθείς, να ετοιμαστείς με την καλύτερη σου διάθεση, και να πας στο σινεμά να τη δεις. Μόνος και μόνη. Αυτό που θα κάνεις είναι να αρχίσεις τα τηλέφωνα, να πάρεις την έγκριση της παρέας ή του/της συντρόφου, και αν δεν συμφωνούν, ούτε καν τότε πας μόνος. Και αυτό είναι το πρόβλημα— το οποίο, όταν συνειδητοποιήσεις, φαίνεται άλυτο. Αλλά... δεν είναι.
“Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,τούτο προσπάθησε τουλάχιστονόσο μπορείς: μην την εξευτελίζειςμες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς τηνστων σχέσεων και των συναναστροφώντην καθημερινήν ανοησία,ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.„
Κ.Π. Καβάφης, Ποιήματα, τόμ.1, Ίκαρος
Αυτό μας οδηγεί αυταπάγγελτα
στο επίπεδο νούμερο τρία: επαναπροσδιορισμός του προβλήματος, αποδοχή της αποτυχίας
όλων των προηγούμενων προσπαθειών, απόρριψη όλων των φαινομενικά άκακων αλλά
πραγματικά επικίνδυνων συνηθειών, χάραξη ενός νέου μονοπατιού· όχι με φίλους/ες,
όχι με σχέσεις, όχι με καθημερινούς αντιπερισπασμούς και δικαιολογίες, αλλά
μόνος και μόνη σου. Αυτό που πρόκειται να κάνεις για να αγαπήσεις την μοναξιά σου, θα το
κάνεις μόνος/η, δεν θα σε βοηθήσει κανείς και καμιά. Ούτε μπορεί άλλωστε· δεν πρόκειται για
κάποια ένδειξη ναρκισσισμού από μέρους σου, ούτε «το παίζεις Θεός» και δεν
καταδέχεσαι την βοήθεια κανενός. Ο εαυτός σου είναι ένα μυστήριο που μόνο εσύ
μπορείς να λύσεις: κάτι που κανένας άλλος και καμία άλλη, όσο κι αν σε αγαπά και σε νοιάζεται, δεν θα μπορέσει να καταλάβει— εξαιρουμένης, φυσικά, κάθε ψυχοεκπαιδευτικής ή θεραπευτικής διαδικασίας. Κάτι που ισχύει και για σένα, οπότε να σκέφτεσαι και δεύτερη και τρίτη φορά πριν πεις ή κάνεις κάτι έχοντας δεδομένη την
αντίδραση του αποδέκτη.
Ένα είναι το σίγουρο: όταν φτάσεις στο τέταρτο επίπεδο, αυτό της συμφιλίωσης και επιδίωξης της μοναχικότητας ως μέσο αυτοβελτίωσης, έκφρασης, και ψυχαγωγίας, όταν έρθεις σε επαφή με τον αληθινό εαυτό σου και όχι με αυτόν που διαφήμιζες σε όλους, όλες αλλά και σε σένα, όταν καταλάβεις πόσο λυτρωτικό είναι να βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο μόνος σου ή μόνη σου και να νιώθεις πληρότητα αντί για μανία, τότε έχεις πετύχει το δυσκολότερο επίτευγμα στην ιστορία της φιλοσοφίας, ψυχολογίας, και γενικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ακεραιότητα και δύναμη ψυχής που χρειάζεσαι για να φτάσεις μέχρι εδώ είναι η απόδειξη του ότι θα ζήσεις ευτυχισμένα για πάντα· το σημαντικότερο; Θα ζήσεις συνειδητά.
❃❃❃
❃❃❃
Philomαtheia 29 Μαρτίου 2020
.jpg)
0 comments